Sonbahar deyince yaşadığın topraklara,melankolik rüzgar vurur yüzünüze.tükenen aşklar ağlar sanki sararmış yapraklarda.şair yine bir şiir daha yazar.Sarı yeşilin sarmaştığı,kızıllığın üzerinde dolaştığı ağaçların yapraklarında bir başka bakınır yüreğiniz.

            Bugün 19 ekim Pazar, şirince de uyumak ve uyanmak büyüsünü yıkamadan gözlerimden bir kadının yaşama yetisine takıldım.Bahçemizin merdivenlerinden çıkarken uzun ince sokak da sonbahara rastladım.

            Adı her mevsimde “sonbahar” dı.”merhaba” dedim.Yine titredi bir son yaprak gibi.Yine de gülümsedi köşe başında baktı,gülümsedi.